من دیگر از تو، با تو نمی گویم. بارها از تو، با تو گفتم. تو نشنیدی. تو تنها هر گاه که من سکوت پیشه می کنم شنوا می شوی. آنگاه که با تمام وجود صدایت کردم تو کجا بودی؟ تنهایم گذاشتی، به تلافی اینکه نتوانستم آنچه در قلبم بود به تمامی نثارت کنم... و دلگیری من از اینست که تو نیک می دانستی در قلبم چه می گذشت!

دیگر چه سود از با تو بودن، از با تو گفتن؟ تو اینک روح خود را در دیگری باز یافته ای و من... من نیز خدای خود بازیافته ام. مدتیست که دیگر احساس تنهایی نمی کنم. اما میدانم که تا دم مرگ چشم انتظار تکه ای کاغذ از تو خواهم ماند. کاغذی که یادداشتی بر آن نگاشته ای. به یاد داری؟ هدیه روز تولدم! که هرگز بدستم نرسید. که چه ساده فراموش شد. چون من!

من از تو، باتو نمی گویم. من از تو با خدا می گویم. من از من، با خدا می گویم. من از همیشه، همه، هر کجا، با خدا خواهم گفت... شاید مرهمی باشد...

--------------------------------------

پی نوشت۱: کاش می دانستی دلم چه اندازه هوای کوی تو کرده!!!

پی نوشت۲: نوشته ام حاصل نشستن پای سخن دوستیست که به حق عاشق بوده و هست و خواهد بود...